wloscy reżyserzy
wiedza o kinie

Reżyserzy kina włoskiego

Bez wątpienia włoskie kino miało ogromny wpływ na rozwój sztuki filmowej na całym świecie a włoscy reżyserzy, scenarzyści, aktorzy i operatorzy stworzyli wiele arcydzieł, które przeszły do historii kina i kultury. W tym artykule przedstawiamy listę największych twórców kina włoskiego, którzy zasługują na uwagę i podziw każdego miłośnika filmu.

Roberto Rossellini (1906-1977) – uważany za jednego z ojców neorealizmu, nurtu filmowego, który powstał we Włoszech po II wojnie światowej i charakteryzował się ukazywaniem trudnej rzeczywistości społecznej i politycznej kraju. Rossellini nakręcił takie filmy jak Rzym, miasto otwarte (1945), Paweł, apostoł Chrystusa (1948) czy Stromboli (1950), w których pokazywał ludzką kondycję w obliczu cierpienia, przemocy i wiary. Rossellini był także partnerem życiowym i artystycznym słynnej aktorki Ingrid Bergman, z którą współpracował przy kilku filmach.

Federico Fellini (1920-1993) – włoski mistrz kina, który stworzył dzieła epokowe, jak La Strada (1954), Słodkie życie (1960) czy Osiem i pół (1963). W tych wielowarstwowych filmach dotykał problemów uniwersalnych: miłości, śmierci, sensu życia i przeznaczenia. Fellini sięgał po rozbudowane metafory, z których naczelną jest leitmotiv teatru mundi. Jego filmy są pełne surrealistycznych obrazów, barwnych postaci i nostalgicznej muzyki Nino Roty. Fellini był także autorem słynnego cytatu: „Kino to język marzeń”.

Vittorio De Sica (1901-1974) – inny przedstawiciel neorealizmu, który zasłynął z filmów o tematyce społecznej i moralnej. De Sica nakręcił takie dzieła jak Dzieci ulicy (1946), Złodzieje rowerów (1948) czy Ogród Finzi-Continich (1970), w których ukazywał dramaty zwykłych ludzi w powojennych Włoszech. Jego filmy poruszały kwestie ubóstwa, bezrobocia, niesprawiedliwości i alienacji. De Sica był także znakomitym aktorem komediowym, grającym m.in. w filmach Mario Monicellego.

Michelangelo Antonioni (1912-2007) – reżyser, który badał zagadnienia egzystencjalne i psychologiczne współczesnego człowieka. Antonioni tworzył filmy o nastroju melancholijnym i enigmatycznym, w których ważniejsze od fabuły były obrazy i atmosfera. Jego filmy takie jak Przygoda (1960), Noc (1961), Zawilgocenie (1962) czy Czerwona pustynia (1964) pokazywały kryzys komunikacji, uczuć i wartości w nowoczesnym świecie. Antonioni był także twórcą pierwszego filmu w kolorze we Włoszech.

Bernardo Bertolucci (1941-2018) – reżyser, który łączył w swoich filmach politykę, erotykę i historię. Bertolucci nakręcił takie filmy jak Ostatnie tango w Paryżu (1972), Ostatni cesarz (1987) czy Mały Budda (1993), w których podejmował kontrowersyjne i odważne tematy. Jego filmy były często oskarżane o obsceniczność, pornografię i propagandę. Bertolucci był także wielkim miłośnikiem kina i literatury, co widać w jego nawiązaniach do innych twórców i dzieł.

Pasjonat filmów kinowych i seriali w szczególności klasyki kina oraz każdej nowości, która ucieka od szablonu. Najbardziej ceni element zaskoczenia oraz czarny humor.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *