inne,  wiedza o kinie

Eksplozja kolorów i emocji – czasy kina klasycznego

Epoce kina klasycznego można podzielić na trzy fazy: wczesną, środkową i późną. Każda z nich charakteryzowała się własnym stylem, tematyką i gatunkami filmowymi.

Wczesna faza trwała od początku lat 30. do końca II wojny światowej. W tym czasie dominowały filmy muzyczne, komedie romantyczne i dramaty historyczne. Filmy te były często inspirowane literaturą, teatrem lub operą. Przykładami takich filmów są “The Wizard of Oz”, “It Happened One Night” czy “Gone with the Wind”.

Środkowa faza obejmowała lata 40. i 50. W tym czasie nastąpił rozwój gatunków takich jak western, horror, science fiction i film noir. Filmy te były często komentarzem na aktualną sytuację społeczną, polityczną lub kulturową. Przykładami takich filmów są “High Noon”, “Psycho”, “The Day the Earth Stood Still” czy “Casablanca”.

Późna faza trwała od początku lat 60. do połowy lat 70. W tym czasie nastąpił kryzys kina klasycznego, spowodowany zmianami w gustach widzów, konkurencją telewizji i nowymi technologiami. Filmy te były często eksperymentalne, kontrowersyjne i buntownicze. Przykładami takich filmów są “Bonnie and Clyde”, “Easy Rider”, “The Graduate” czy “The Godfather”.

Epoce kina klasycznego można przypisać wiele zasług i wpływów na rozwój sztuki filmowej. To wtedy powstały niektóre z najważniejszych dzieł, reżyserów i aktorów w historii kina. To wtedy ukształtowały się podstawowe zasady narracji, montażu i estetyki filmowej. To wtedy kino stało się najbardziej popularną formą sztuki rozrywkowej na świecie.

Pasjonat filmów kinowych i seriali w szczególności klasyki kina oraz każdej nowości, która ucieka od szablonu. Najbardziej ceni element zaskoczenia oraz czarny humor.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *